Ramps, chill hills en bierbekers van maïs

Gepubliceerd in de Krant van de Aarde.

Hoe een eilandfestival op een creatieve manier de aarde spaart

Eens per jaar is Ameland anders. Eens per jaar, zo aan het eind van juni, maken de taxibusjes tussen de veerhaven en het strand van Nes overuren. Volgestouwd met surfboards en kites rijden ze bezoekers naar hun bestemming. Over drie dagen worden ze weer opgehaald, maar tot die tijd staat het gewone leven even stil. MadNes is een relatief klein festival waar surfen, skaten en muziek de boventoon voeren. Maar naast het realiseren van ramps en chill hill’s heeft de organisatie nog wat anders in petto: de jonge bedenkers van het evenement steken hun ‘hobby’ graag in een duurzaam jasje. “Duurzaamheid is logisch. Iedereen wil in een schone zee surfen, dus we laten het hier niet smeriger achter dan het was”, zegt Peter Mooij.

Sojainkt en maïsbekers

Samen met vier andere mannen stond hij aan de voet van het MadNesavontuur. Vier studenten en een strandtenteigenaar die hun krachten bundelden en een festival organiseerden op een van de schoonste stranden van Nederland. Strandpaviljoen De Buren van Nes, met Green Key certificering én in 2010 geprezen als meest duurzame strandtent van Nederland speelt, als eigenaar van het strand, een hoofdrol. Dit jaar vond de vijfde editie plaats van het gemoedelijke festival met bierbekers van maïs, promotiemateriaal bedrukt met sojainkt, bestek van hout, een collectieve beach clean na afloop en een duurzame doorgeefkrant met als titel MadNekst; er werden duizend kaartjes verkocht.

Peter loopt voldaan rond op het terrein: “Ooit was het een wild plan en nu is het er gewoon! Dat komt vooral omdat we samenwerken met mensen die begrijpen wat wij willen.” Hij doelt op de vrolijke medewerkers van Cantina Mobilé, die al dansend in gekleurde schortjes de festivalgangers vanuit een oude Mercedes-Benz truck van een pannenkoek of een wrap voorzien; Bean Brothers die met hun eerlijke koffiebonen de kater verdrijven; Lucky People Center waar je je gescheurde kitezeil ombouwt tot handige tas, flipflops knutselt van recycled materiaal of trouwt voor een dag, omdat je de liefde van je leven hebt gevonden.

Shimra en Martin begrijpen het ook. Zij bouwden een van de artiestenpodia. Alle benodigde energie voor de versterkers komt van een windmolentje, een zonnepaneel en fietsende festivalbezoekers. De stellage werd bedacht door Erik Groen van GroenInnovaties, waar duurzaamheid wordt gecombineerd met creativiteit. “Op het scherm achter de artiesten kun je precies bijhouden hoeveel stroom er binnenkomt en uitgaat. Zo kunnen bezoekers zien wanneer het geluid dreigt uit te vallen en dat er gefietst moet worden.” Het is een ingenieus bouwwerk dat lijkt te werken. “Het systeem kan gemakkelijk zeven tot tien muzikanten van stroom voorzien. Al moet de zanger wel duidelijk aangeven dat die fietsen daar niet voor niets staan”, zegt Shimra, die regelmatig genoodzaakt is zelf een eindje te trappen.

Donder, bliksem en onweer

De bezoekers hebben niet echt in de gaten dat duurzaamheid hier zo hoog in het vaandel staat, maar wie denkt dat surfers en skaters alleen maar naar het festival afreizen voor de kick van golven, halfpipes en een crowdsurf heeft het mis: de clinics, of cursussen, worden druk bezocht. Zo begeleidt Shriprakash Sinha driemaaldaags grote groepen in een diepe meditatieve staat. Zijn Engelse woorden met Hindisch accent halen hen weg van alle rumoerigheid en hectiek: “Put a gentle smile on the face. Sit still. Do not move an inch”, reciteert hij, terwijl de zeewind zachte briesjes blaast.

Ook de clinic zonnecel bouwen heeft aan animo geen gebrek. Op de veranda van De Buren van Nes staat een lange tafel met draadjes, potjes, pipetjes en ander ingewikkeld materiaal. Daarnaast, in labjas, Donder, Bliksem en Onweer, ofwel Susanne Sleenhoff, Esengür Yildirim en Bas Berg van de Technische Universiteit Delft, die deelnemers vol enthousiasme assisteren in het maken van hun eigen werkende zonnecel. “Vorig jaar deden we dit voor het eerst en wegens succes herhalen we het nog maar eens. De clinic is volgeboekt,” aldus Donder. Als alle zelfgemaakte cellen aan elkaar worden gekoppeld en de zon breekt door, krijgen de deelnemers een rekenmachine aan de praat. Inderdaad, het is helemaal niet moeilijk.

Kleermakerszit

Op het gebied van duurzaamheid valt altijd terrein te winnen, maar aan moeite en creativiteit mag het de organisatoren niet ontbreken. Drie jaar geleden lagen er plannen om het hele dak van de feesttent vol te leggen met zonnecellen. “Helaas schieten dat soort dingen er het eerst bij in als sponsoring tegenvalt”, zegt Peter die meent geen cent te verdienen aan het evenement. Hij gooit nog maar eens wat wilde plannen op tafel: “Ik dacht eigenlijk aan een technofeest in een onderzeeër. Eén keer in het uur komt ie dan boven om nieuwe bezoekers binnen te laten.” En als het aan hem lag staan er volgend jaar sprinkhanen en meelwormen op het menu. “We willen het liefst ieder jaar iets anders, zodat we de bezoeker blijven verrassen”, vertelt Symen Verbruggen, die een deel van de harde kern opvolgt in de organisatie.

Het eiland laat zich dat weekend van zijn beste kant zien: de zon schijnt veel, de temperatuur is aangenaam en de sfeer gemoedelijk. Iedereen hier lijkt hetzelfde doel na te streven: met zijn allen op een eiland, genietend van al wat het te bieden heeft, samen en op een verantwoorde manier. Dat het nog maar vaak zo mag zijn. Slechts één keer begeven de wolken het en begint het te hozen. Mensen zoeken beschutting, maar de zonsondergang is desalniettemin prachtig. Heel in de verte, op het strand, daar waar de zee het zand opkruipt, is een zwart puntje te zien. Wie goed heeft gekeken zag daar een schim in kleermakerszit. Het was Shriprakash die helemaal opging in het eilandgevoel.

Screen Shot 2013-06-11 at 16.41.08 Screen Shot 2013-06-11 at 16.41.30

Advertisements